Aandenken aan
Jeannine VANHELLEMONT
Echtgenote van Jan TROMPET
Geboren te Kapellen op 11 juli 1938
en onverwacht overleden op 10 februari 2004.
Lid van Aksent
De familie dankt u
voor uw blijken van deelneming bij dit afscheid
Oma,
Fantastische vrouw
Waarom juist jij ?
Ik hou van jou.
Onbegrijpelijk !
Ine
———
Wilsele-Putkapel, 14 februari 2004.
De dood is niets.
Ik ben alleen maar aan de overkant.
In ben ik, jij bent jij.
Wat we waren voor elkaar,
Zijn we nog steeds.
Noem me zoals je me steeds genoemd hebt.
Spreek tegen me zoals vroeger,
Op dezelfde toon,
Niet plechtig, niet droevig.
Lach om wat ons heeft doen lachen.
Bid, glimlach, denk aan mij, bid met mij.
Spreek mijn naam uit thuis,
Zoals je altijd gedaan hebt,
Zonder nadruk,
Zonder zweem van droefheid.
Het leven is wat het altijd is geweest.
De draad is niet gebroken.
Waarom zou ik uit je gedachten zijn?
Omdat je me niet meer ziet?
Neen, ik ben niet ver,
Juist aan de andere kant van de weg.
Zie je, alles is goed.
Droog je tranen,
En ween niet, als je van me houdt.
En als ik doodga,
Treur maar niet.
Ik ben niet echt weg
Moet je weten.
Het is de heimwee
Die ik achterliet.
Dood ben ik pas,
Als jij dat bent vergeten.
Dood ben ik pas,
Als jij me bent vergeten
En wie gaat er het breiwerkje waar we samen aan begonnen zijn, verder afwerken?
En wie gaat er nu onze kleren naaien of inleggen en ’s zondags lekker koken als we langskomen? Waar gaan we zo’n lekkere gehaktballen vinden?
En wie gaat er mij goed vastpakken als ik mijn huistaak ofzo niet meer zie zitten?
Maar het ergst van al is de leegte!
Ze gaf heel veel liefde en ze kon zo goed koken voor ons. Ze steunde opa 100%, en ons ook. Ik zal nog heel lang treuren. Hopelijk kan ik ze nog trots maken in de voetbal of met iets anders.
Dit heb ik nog niet meegemaakt, maar ik wist niet dat het zo erg was. We zullen veel liefde missen. Haar vriendelijkheid was niet te tellen.
Ik zou nog zo graag afscheid genomen hebben.
Oma was een belangrijk persoon voor mij. Ze zorgde heel goed voor mij, ze hielp me bij alles. Het was een ongelooflijk schitterend mens.
De super lekkere soep en frietjes elke zondag.
De bezorgdheid die ze had. Als we iets voorhadden, stond ze altijd klaar.
De dingen die ze ons leerde: naaien, afwassen, zelfs een beetje koken.
Ook de warmte van haar zal ik nooit vergeten.
De nieuwsgierigheid en fierheid die ze altijd toonde nadat ze onze rapporten las.
En ze kon me ook goed troosten. Als ik wedstrijden moest doen, zei ze altijd: “trekt u da toch nie aan, ge doet uw best en dat is al wat je kan doen!”
Last Updated: maandag 6 december 2004